Doe mij nog zo’n mals stukje Wagyu

Afgelopen weekend heb ik mij dan eindelijk eens gewaagd aan het mals stukje Wagyu. De reden dat ik niet eerder een hapje van dit exclusieve runderras uit Japan heb geprobeerd, heeft te maken met de prijs ervan. Bij de slager hier in Amsterdam betaal je bijna € 8 per 100 gram. En dat is stukken goedkoper dan in Japan waar de prijs kan oplopen tot € 1.000 per kilo. Maar een Wagyu wordt dan ook gemasseerd terwijl het geniet van bier en klassieke muziek. Zo gaat het verhaal tenminste.

 

 

Geïsoleerde kuddes

Wagyu stier | Foto: Cgoodwin, wikipedia commons

Het zwarte Wagyu-rundvee werd rond de tweede eeuw na het begin van onze jaartelling in Japan ingevoerd vanaf het Aziatische vasteland. De runderen werden niet gehouden vanwege het vlees of de melk, maar als trek- en lastdier voor de land-, mijn- en bosbouw. Vanwege de geïsoleerde ligging van de dorpen in de bergen, ontstonden lokale fokkudden, “tsuru” genaamd, die niet gemixt werden met andere runderrassen. Afstammelingen van deze tsuru brachten al aan het begin van de negentiende eeuw hoge bedragen op.

Westerse invloeden

Pas toen Japan onder keizer Meiji (1867-1912) zich meer openstelde voor het Westen, werd het door religie opgelegde verbod om vlees te eten ingetrokken. Tegelijkertijd werd de introductie van buitenlandse rassen aangemoedigd. Door deze te kruisen met de Japanse runderen moest de veestapel meer vlees en melk gaan opbrengen. Begin twintigste eeuw bleek echter dat de toename van het vlees en de melkproductie ten koste ging van de spierkracht. De veestapel werd daarom opnieuw gesloten voor beïnvloeding van buiten.

Zeldzame pure rassen

Op sommige plekken in Japan, zoals de eilandjes Mishima en Kuchinoshima, is het vee nooit vermengd met buitenlandse rassen. Deze runderen, ook wel ‘Mishima-runderen’ genoemd, worden nu als nationaal erfgoed beschouwd en mogen zelfs niet worden geëxporteerd.

Wagyubiefstuk uit Kobe | Foto: Orlando G. Calvo, Wikipedia commons

Nog beter vlees door mechanisatie landbouw

Toen runderen door de mechanisatie in de landbouw niet langer nodig waren als trek- en lastdieren, verlegde de aandacht zich naar het fokken van vleesvee. Er werd in 1948 een nationaal stamboek opgesteld. Alleen superieure lokale foklijnen werden met elkaar gecombineerd om zo tot de beste kwaliteit te komen.

 

Wat betekent Wagyu?

‘Wa’ is een Oudjapanse verwijzing naar het land Japan. ‘Gyu’ betekent ‘rundvlees in levende zin’. (Je zou je dus kunnen afvragen of een mals gebraden stukje ‘Wagyu’ op je bord een juiste benaming is, maar dit terzijde…) Typisch kenmerk van Wagyu is de ‘marmering’ van het vlees, zoals je op de foto hierboven kunt zien. Juist dit maakt het vlees zo mals.

Echte Wagyu uit … Amerika

De Zwarte Wagyu is het meest beroemd, maar er is ook een bruin Wagyu ras. Zowel het zwarte als het bruine ras zijn trouwens géén oude inheemse rassen zoals het Mishima-rund. Toch is ook de export van deze originele Japanse Wagyu-runderen verboden. Het stukje vlees dat afgelopen weekend dus op mijn bord lag, kwam niet uit Japan. Hoewel ook in Nederland enkele Wagyu-fokkerijen zijn, vertelde de slager mij dat dit deze Wagyu (in minder levende zin) uit Amerika was geïmporteerd.

Hoe smaakte het?

Tja, en dan natuurlijk de -ahum- hamvraag: was het echt zo lekker? Wat zal ik zeggen. Het was lekker, mals inderdaad. Maar om nu te zeggen dat het het beste stukje vlees was dat ik ooit heb geproefd… Misschien dat de Wagyu in Amerika in plaats van bier en klassieke muziek moeten genieten van cola en Lady Gaga. Toch nog maar ‘ns in Japan proberen!

Bron: Wikipedia

Lees ook:Ikebana, bloemschikken op z’n Japans
Lees ook:Wilt u een sausje bij de penis?
Lees ook:Volleybal uit Japan spoelt aan in Amerika
Lees ook:Oudste vrouw ter wereld overleden in Japan
Lees ook:Onderzoek naar werk Rembrandt op Japans papier

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.