Japans sprookje over Sakura

Het seizoen van de Sakura is in volle gang in Japan. Dit betekent dat de bomen met de roze kersenbloesem in bloei staan en de Japanners met zijn allen naar buiten gaan om te genieten van het schitterende uitzicht. Het zal je dan ook niet verbazen dat de Sakura vaak een rol speelt in de entertainment voor Japanners, de bomen hebben iets magisch voor hen. Je hoeft maar naar één anime te kijken en het is vrijwel zeker dat de kersenbloesem te zien zijn. Daarnaast zijn er ook veel verhalen en legendes over de Sakura, waarvan ik één van de bekendste met jullie wil delen.

De oude man die de bomen liet bloeien

Eens, lang geleden, leefde er een oude man met zijn vrouw in een afgelegen dorp. Ze hadden een witte hond genaamd Shino van wie ze heel veel hielden. Ze gaven hem goed te eten en een droog en warm huis om in te slapen. Hun buurman had echter een hekel aan de hond en gooide steeds stenen naar Shino.

Op een dag bleef Shino maar blaffen en de oude man ging kijken wat er aan de hand was. De hond zat te graven op een bepaalde plek in de tuin en keek verwachtingsvol naar zijn baasje. De oude man aarzelde niet, pakte een schep en begon te graven op de plek die de hond aangaf. Al snel vond hij een grote doos vol met gouden en zilveren munten en gaf Shino een grote knuffel voor het vinden van de schat.

De buurman had dit allemaal aanschouwd en wilde ook geld vinden. Daarom vroeg hij of hij de hond voor een dag kon lenen en de oude man antwoordde: ‘Maar natuurlijk mag dat, ik hoop dat hij je kan helpen.’ De buurman trok Shino ruw naar zijn tuin en beval hem te zoeken naar goud. De hond begon ergens te graven en de buurman schopte Shino grijnzend weg en begon verwoed de aarde weg te halen. Diep in de grond vond hij echter geen goud, maar enkel stinkend afval. Vol haat pakte hij zijn schep en sloeg Shino met één klap dood.

Het getrouwde stel was diep bedroefd door de dood van Shino en ze begroeven de hond in hun tuin. Bovenop het graf plantten ze een boom die heel snel begon te groeien. Na een jaar was hij al groot en de vrouw zei: ‘Weet je nog dat Shino zo van rijstwijfels hield? Laten we van deze boom een mortier maken en rijstwafels ermee stampen in herinnering.’ De man hakte meteen de boom om en maakte een stevige mortier. Toen de vrouw hem echter ging gebruiken vermenigvuldigden de rijstwafels zich magisch en hadden ze genoeg te eten voor het hele dorp. Ze begonnen het eten uit te delen en bedankten Shino voor zijn gift.

De buurman keek jaloers naar de magische mortier en bedacht dat hij er veel beter gebruik van zou maken. Hij zou de rijstwafels verkopen en veel geld verdienen. Daarom vroeg hij of hij de mortier mocht lenen, wat mocht van de aardige man, en begon te stampen. Zijn rijstwafels vermenigvuldigden zich echter niet, maar begonnen te stinken, schimmelen en rotten. Boos gooide hij de mortier in het vuur waar die verbrandde tot er alleen maar as over was.

Toen de oude man zijn mortier weer op wilde halen was hij verdrietig dat die verbrand was. De stamper had hem namelijk aan zijn hond Shino herinnert. Hij vroeg of hij wat van de as mocht hebben en strooide die uit in zijn tuin. Het was nog winter, maar de bomen begonnen direct te bloeien met prachtige roze kersenbloesem.  Het hele dorp kwam kijken naar dit wonde.

De buurman zag dit gebeuren en wilde de as gebruiken om er geld mee te verdienen. Magisch bomen laten bloeien was vast geld mee te verdienen. Hij gooide daarom wat as in de lucht naar de boom toe, maar een plotselinge windvlaag blies het terug in zijn gezicht waar hij in de dagen erna ziek van werd.

Ook de prins van het land hoorde over het wonder in dorp. Deze man had een dode boom in zijn tuin staan waar hij vroeger veel van had gehouden. Hij vroeg aan de oude man of hij de boom weer kon laten bloeien en dus strooide de oude man wat as over de boom in de tuin van het paleis uit. Meteen kwamen de bloesems op en de prins was zo gelukkig dat hij de oude man veel cadeaus en goud gaf. De oude man en vrouw leefden nog lang en gelukkig, nooit hun hond Shino vergetend.

Commentaar

Het is opmerkelijk om te weten dat er veel verschillende versies van het sprookje is. In de meeste veranderen de rijstwafels in goud, maar naar mijn mening ligt de nadruk dan echt teveel op rijk worden. Dat is toch al heel veel zo, alsof geld gelijk staat aan gelukkig worden. Mooier is dus dat het getrouwde stel iets doet voor het dorp door het eten uit te delen.

Ook het lot van de buurman is steeds anders. Soms komt hij er vanaf met minimale problemen, andere keren eindigt hij in de gevangenis van de prins en af en toe komt hij zelfs tot inkeer en heeft hij spijt van zijn daden. Het is echter wel altijd zo dat zolang de man iets voor eigen gewin wil doen, dat nooit goed afloopt.

De oude man blijft in alle variaties echter wel dezelfde instelling hebben. Hij weigert de buurman nooit iets, is altijd vriendelijk en houdt écht van zijn hond. Uiteindelijk wordt hij ook altijd beloont en leeft hij nog lang en gelukkig.

Het bovenstaande Japanse sprookje is al eeuwenoud en is voor het eerst door de Engelsman Algernon Bertram Freeman-Mitford opgeschreven. Hij voegde het toe aan zijn boek Tales of old Japan (1871) en het sprookje heet the story of the old man who made withered trees to blossom.

 

 

Lees ook:Tsunami ‘wonderboom’ neergehaald
Lees ook:John Travolta komt uit de kast als… boomliefhebber!
Lees ook:Japanse tuin in Clingendael weer open
Lees ook:Organisch eten in een boomhut
Lees ook:Sakura begonnen met bloeien in Amsterdamse Bos

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.